Van 1 november 2002 tot 1 februari 2003 verbleef ik in 'Het Vijfde Seizoen'. Het bleek een hartverwarmende en hartverscheurende winter te worden. Ik besloot mijn bevindingen vast te leggen in een openbaar dagboek in klei. Ik druk mij in klei het gemakkelijkst uit. Het is de essentie van het proces dat klei zich laat kneden en dat er zó iets ontstaat. Al snel had ik mijn eerste ontmoeting met bewoners van het terrein, Vera,. Mike en Bouk.
Op een dag, de schemer was al ingevallen, tuurden ze naar binnen, met hun gezicht tegen het raam van het Vijfde Seizoen. Ik liet ze binnen, en de volgende dag kwamen ze weer en mijn schetsen in klei inspireerden hen om op de lange winteravonden te komen kneden.
Onvoorzien was ik een 'open atelier' begonnen, deze beladen term riekt naar de in de jaren 60 zo bejubelde zelfexpressie. Juist in deze jaren lag mijn jeugd, evenals die van de mensen die in het Vijfde Seizoen kwamen werken.

Zoals zij elke keer benieuwd waren wat me ertoe had aangezet om een sculptuur te maken voor mijn dagboek, zo luisterde ik aandachtig naar hun geschiedenis van leven en ziekte. En het is de geschiedenis van al deze patiënten die je hier zo enorm voelt. We deelden gevoelens, momenten van stilte als we geconcentreerd bezig waren met klei, we hebben gelachen om de fantastische plannen die we verzonnen, en soms realiseerden.We maakten sculpturen en uiteindelijk hebben we een hut gebouwd voor het bos in de vorm van een ei. We werden geïnspireerd door de blauwe badkuip op wielen die tot het interieur van het Vijfde Seizoen behoort. Uiteindelijk gebruikten we zelfs de binnenVorm van het bad als mal om een enorm ei van gips te gieten. Op de binnenkant van het ei schilderde Bouk een van zijn zonsondergangen, een thema dat hij al jaren repeteert. Een buitenwereld die in een binnenwereld opgesloten zit.

Dank aan de bewoners van de WillemArntsz Hoeve: Vera, Mike en Bouk. Suzanne Oxenaar, Boudewijn Van Grunsven en Armand Höppener van het Vijfde Seizoen, Charles Bongaerts van De Bussy Ellerman Harms BV en het V.S.B.fonds ben ik zeer erkentelijk voor mijn verblijf en het realiseren van deze uitgave.

Chris Baaten, Januari 2003